അനിത ചന്ദ്രോത്ത് – ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്
ഓണം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമയിലെത്തുന്നത് പൂക്കളമാണ്. പൂക്കളത്തിൻ്റെ നിറങ്ങളും മണവും മാത്രമല്ല, അതിനുചുറ്റും കൂടിനിന്ന ബാല്യത്തിൻ്റെ ആഹ്ളാദവും ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.
എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഓണോർമ്മകളിലൊന്ന് സ്കൂളിലെ ഓണപ്പൂക്കള മത്സരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ ഏഴാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള വലിയൊരു മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളിലായിരുന്നു ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നത്. ഓരോ ക്ലാസിനും എ, ബി, സി, ഡി എന്നിങ്ങനെ നിരവധി ഡിവിഷനുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓണത്തോടനുബന്ധിച്ച് നടക്കുന്ന പൂക്കളമത്സരം ചെറിയൊരു മത്സരമായിരുന്നില്ല. ഓരോ ക്ലാസും തങ്ങളുടേതായ രീതിയിൽ പൂക്കളമൊരുക്കി ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടാനുള്ള ആവേശത്തിലായിരുന്നു.
ഞാൻ രണ്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആ ഓണം. രണ്ട് സി.
അന്ന് ഞാൻ ക്ലാസ് ലീഡറായിരുന്നു.
ഇന്നും ഓർക്കുമ്പോൾ ചിരി വരും. വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമൊന്നുമില്ലാത്ത പ്രായം. പക്ഷേ പൂക്കളമത്സരം വന്നതോടെ ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ക്ലാസിൻ്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും ഏറ്റെടുത്തതുപോലെയായിരുന്നു എൻ്റെ ഭാവം.
“നാളെ പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരണം.”
“നീ എന്തുകൊണ്ടാ കൊണ്ടുവരാത്തത്?”
“നീയും കൊണ്ടുവരണം.”
എന്നിങ്ങനെ കൂട്ടുകാരെ ഓരോരുത്തരെയും ചുമതലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പൂക്കൾ എവിടെനിന്ന് കിട്ടുമെന്നതായിരുന്നു അടുത്ത പ്രശ്നം.
അന്നത്തെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇന്നത്തെപ്പോലെ കടയിൽ പോയി പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ വാങ്ങാനുള്ള സൗകര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ചുറ്റുമുള്ള വീടുകളുടെയും തൊടികളുടെയും വഴിയരികുകളുടെയും, കുന്നിൻ മുകളിലുമൊക്കെ പൂക്കൾ തേടി നടന്നു.
ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടുവളപ്പിൽ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന പൂവ് കണ്ടാൽ അവിടേക്ക് ഓടിക്കയറും.
പൂക്കൾ മാത്രം മതിയാകില്ലല്ലോ.
പലതരം ഇലകളും വേണം.
ക്രോട്ടൺ ചെടികളുടെ നിറമുള്ള ഇലകൾ വേണം.
പച്ചപ്പിൻ്റെ പല ഭാവങ്ങൾ വേണം.
അങ്ങനെ കിട്ടുന്നതെല്ലാം ശേഖരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു.
പൂക്കളമിടുന്നതിൻ്റെ തലേദിവസം തന്നെ ഞങ്ങൾ കുറെ ക്രോട്ടൺ ഇലകളും മറ്റും വെട്ടിയെടുത്ത് തയ്യാറാക്കി വെച്ചു.
അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് പൂക്കളത്തിൻ്റെ വലിയ ഡിസൈനുകളൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. വലിയ കലാപരമായ അറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയൊരു ആവേശം.
അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിലെത്തിയപ്പോൾ ഓരോ ക്ലാസും പൂക്കളമൊരുക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് സി.യും പണിയാരംഭിച്ചു.
ചെറിയ ചെറിയ കൈകൾ.
ചെറിയ ചെറിയ വിരലുകൾ.
പൂക്കൾ നിരത്തി.
ഇലകൾ വച്ചു.
നിറങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ പൂക്കളം രൂപപ്പെട്ടു.
പതിനെട്ട് വട്ടങ്ങളുള്ള വലിയൊരു പൂക്കളം.
വലിയ ഡിസൈനുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പൂക്കളമായിരുന്നു.
കാരണം അതിൽ ഞങ്ങളുടെ അധ്വാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ഓട്ടമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു തർക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
അതിലുപരി, ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
മത്സരഫലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സമയമെത്തി.
ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ ഏഴാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള, എത്രയോ ഡിവിഷനുകളുള്ള ആ വലിയ സ്കൂളിൽ ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടിയത്, ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് സിക്ക്!
ആ നിമിഷം ഇന്നും എൻ്റെ മനസ്സിലുണ്ട്.
സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ക്ലാസ് വലിയൊരു വിജയം നേടിയതുപോലെ തോന്നി.
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ സന്തോഷത്തിന് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ക്ലാസ് ലീഡറായിരുന്നു.
എല്ലാവരെയും പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞതും, കൊണ്ടുവരാത്തവരെ ശകാരിച്ചതും, തൊടികളിൽ കയറി പൂക്കൾ ശേഖരിച്ചതും, ഇലകൾ ഒരുക്കിയതും ആ കുഞ്ഞുമനസ്സിൻ്റെ കഴിവിനനുസരിച്ച് ഞാൻ മുന്നിൽ നിന്നതുമെല്ലാം ആ പൂക്കളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ ഒന്നാം സമ്മാനം എനിക്ക് വെറുമൊരു സമ്മാനമായിരുന്നില്ല.
എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന് കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ വലിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്.
വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയി.
ഇന്ന് ഞാൻ ബംഗളൂരുവിലാണ്.
ഓണം വീണ്ടും വരുമ്പോൾ ചുറ്റും വലിയ പൂക്കളങ്ങൾ കാണാറുണ്ട്. പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ, മനോഹരമായ ഡിസൈനുകൾ, മത്സരങ്ങൾ… പക്ഷേ അതൊന്നും കാണുമ്പോഴും മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം വരുന്നത് ആ വലിയ പൂക്കളമല്ല.
രണ്ട് സി.യുടെ ആ പൂക്കളമാണ്.
പതിനെട്ട് വട്ടങ്ങളുള്ള, വലിയ കലാപരമായ ഭംഗിയൊന്നുമില്ലാത്ത, പക്ഷേ ഒരു കൂട്ടം കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സ്വപ്നവും അധ്വാനവും സന്തോഷവും ചേർന്ന ആ പൂക്കളം.
അന്ന് ഞങ്ങൾ പൂക്കൾ കൊണ്ട് ഒരു പൂക്കളം തീർത്തു.
ഇന്ന് ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ അതേ പൂക്കളം വീണ്ടും മനസ്സിൽ തീർക്കുന്നു.
ഓണം ഓരോ വർഷവും വരുന്നു.
പൂക്കൾ വിരിയുന്നു.
പൂക്കളങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നു.
പക്ഷേ ചില പൂക്കളങ്ങൾ…
മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും വാടുന്നില്ല.
എൻ്റെ ഓർമയിലെ ആ പൂക്കളം അങ്ങനെയൊന്നാണ്.
രണ്ട് സി.യുടെ പൂക്കളം.
